ชั้นกำลังหลอกตัวเอง

ว่าชั้นยังรักเธออยู่

แต่ชั้นไม่ได้รักเธอแล้ว

ชั้นแค่คิดถึงเธอ เปนบางครั้งเท่านั้น

ชั้นแค่อยากได้เธอกลับมา เพื่อให้ชั้นมีความสุข

ชั้นแค่เห็นแก่ตัวไปหน่อย

และกับเธออีกคน

และอีกคน

ที่อยากคบ

เพราะอยากลืมเธอคนนั้น

ก็ไม่เชิงนะ

เพราะเค้าก็เป็นคนดี และเรียนเก่งด้วย

แต่เพียงทุกคนมีคนที่ชอบอยู่แล้ว



ตอนนี้เธอคิดว่าชั้นทะเลาะกับเธอ มั้งนะ

ยอมรับว่าชั้นรำคาญ

แต่ชั้นแค่ไม่อยากเสียเธอ

ในฐานะเพื่อน

ไม่ใช่เพื่อนแท้

ไม่ใช่เพื่อนที่ดี

แต่ก็อยากเห็นเธอ ออนเอม

และได้คุยกับเธออีกต่อไปนานๆ


เหมือนชั้นต้องไปให้ได้นะ

ถึงแม้ชั้นจะต้องทุกข์แค่ไหน

แต่ชั้นต้องทำตามความต้องการของเธอ

คือ ไปลอยกระทงกับเธอ

ถ้าไม่ไป

เธอคงไม่มีเวลามาเจอชั้นอีก


ให้ตายเถอะ

ทุกวันนี้ชั้นไม่เคยเจอเธอแล้ว

นับตั้งแต่ ก่อนสงกรานต์ปีก่อนนู่นน

ตั้งแต่ ม.4

หน้า รร เก่าคือครั้งสุดท้ายที่ได้เจอเธอ



พอละ

ไม่ว่าอนาคตชั้นจะอยากเจอเธออีกแค่ไหน

ตอนนี้ ชั้นรำคาญเธอ

และอยากให้เธอยอมรับซะทีว่าชั้นไปไม่ได้

อยากเจอชั้นมาก

ก็เจียดเวลาฝึกงานของเธอ

มาหาชั้นซะ

ทำไมไม่เข้าใจบ้างละ คิดว่าที่ชั้นพูดๆกับเธอ ชั้นไม่ได้คิดมากไรเลยรึไง อกจะแตกตายละ ทำได้แค่ เงียบ ใจเย็นๆ แล้วพูดกับเธอดีๆ แต่เธอกับคิดว่า ชั้นหาเรื่อง พูดไม่ดี เธอไม่ชินกับการพูดของชั้นต่างหาก ให้โอกาสหรอ ดูเหมือนชั้นจะต่ำต้อยมากเลยนะ เธออุตส่าห์ หยิบยื่นมาให้ทั้งที ทำไมชั้นจะจะไม่รับ เพียงแต่ชั้น รับไม่ได้ เพราะชั้นไม่สามารถไปกับเธอได้ เข้าใจหน่อยได้มั๊ย ไปลอยตอนดึก แม่คงให้ไปหรอก ทำไมชั้นจะไม่อยากไป พออธิบาย ก็บอกช่างเหอะๆ แล้วก็มาขอร้องอีกครั้ง จะให้พูดแบบไหนหล่ะ จะให้ ตอบปัดๆ เธอก็ไม่ชอบ ให้บอกคำขาดว่าไม่ไป!! เธอก็โกรธ ตอนนี้ทำได้แค่ไม่ให้เธอโกรธ แต่ตอนนี้เธอกำลังจะโกรธ เพราะชั้นไม่ไปลอยกระทง มันเป็นโอกาส ที่ชั้นไม่สามารถทำตามได้ ชั้นคือฝ่ายที่ควรได้รับคำว่า สงสาร ไม่ใช่หรอ ชั้นถูกเธอ บังคับให้ไปทางอ้อม คำกดดันชั้นอยู่ ชั้น คือผู้ที่ไม่มีทางเลือก ไม่รู้จะทำไงให้เธอเข้าใจ

                            

  

ภาพมิตรภาพแสนซื่อ

ขณะที่พิกเล็ทเดินตามหมีพูห์ไปต้อยๆ

รอยเท้าคู่เล็กๆ ย่ำไปบนหิมะ


เคียงข้างกับรอยเท้าของพูห์ไปตลอดทาง


เป็นความอบอุ่นในหัวใจ


ที่ทั้งสองทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง

ทั้งคู่คงเดินมาด้วยกันนานพอสมควร


และคงไม่ได้คุยอะไรกันเลย


พิกเล็ทเลยต้อง "ขอเสียง" ด้วยการเรียกพูห์


เมื่อพูห์ขานรับและถามกลับว่า "มีอะไรหรือพิกเล็ท"


พิกเล็ทกลับเกาะมือพูห์ไว้ก่อนตอบว่า


"เปล่า ไม่มีอะไร แค่อยากมั่นใจ ว่าเราเดินมาด้วยกันเท่านั้นเอง"


ภาพนี้ ถ้อยสนทนานี้ เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง


สังเกตไหมว่าพูห์เดินนำหน้า


ควรเป็นพูห์หรือเปล่า


ที่น่าจะเป็นฝ่าย "ขอเสียง" พิกเล็ท


ว่ายังเดินตามตัวเองมาหรือไม่


..นั่นหมายถึงว่า..


เป็นความกังวลในใจพิกเล็ทเอง


ที่เกรงว่าพูห์จะลืมเพื่อนตัวเล็กๆอย่างเขา


ในชีวิตเราทุกคนคงเคยผ่านพบมิตรภาพแสนดี


แต่มีกี่คนที่รักษามันเอาไว้ได้คงมั่นไม่หวั่นไหว


วันคืนแห่งชีวิตกลืนกินและฉุดดึงเรารุดไป


หันกลับมามองข้างหลังอีกทีอาจจะเศร้าใจ


หากพบว่าคนที่เราไว้ใจ ไม่มีใครเดินตามเรามาอีกแล้ว



ไม่อยากเดินข้างหน้าเพราะเกรงว่าฉันจะลืมเธอ

ไม่อยากตามหลังเช่นกัน กลัวตามไม่ทัน กลัวเธอทำฉันหล่นหาย

อยากให้เราเดินเคียงกันไป อยากอุ่นใจมั่นใจ

ว่าตลอดการเดินทางชีวิตอันยาวไกล เรายังมีกันและกันไปตลอดทาง

Credit : lookchinz.blogspot.com
  

แม้มันจะเป็นความผิดหวังเล็กน้อย

แต่ก็มีความสุขนะ ^^

------------------------------------------------------


Wednesday 27 2009

วันนั้นเธอทำกิจกรรม Morning Program

เกี่ยวกับ ตราสัญลักษณ์ อย. สมอ. Bla bla

ชั้นก็สนใจนิดหน่อย

เพราะเห็นเธอนั้นเอง อิอิ

เธอไม่ได้ทำไรเลยอ่ะ

มายืนโชว์เฉยๆ


ชั้นไม่เห็นหรอกว่าเธอเห็นชั้นรึป่าว

แต่ชั้นเห็นเธอเต็มๆ เพราะเธออยู่หน้าแถวชั้นพอดี

ชั้นก็คิดไปก่อน ว่าชั้นอาจถูกเรียกไปตอบคำถามหน้าแถว

แต่ก็คิดลงท้ายเช่นเคยว่า ไม่มีทาง!!!

เพื่อนของเธอเรียกไปแล้ว 3 คน

และก็เรียกอีก 3 คน

ม.4/... เลขที่ 16

ม.5/... เลขที่ 16

ม.6/4 เลขที่ 16

อืมมม....





ห๊า!!!!

ม.6/4 เลขที่ 16

เห้ยยยยยย กุนิหว่า!!!!



แต่ . . .


นั้นมันเลขที่เก่าชั้นนิ

เวรกรรม

อดเลยยยT^T

แล้วก็คิดทันที

ว่าเธอรู้หรือ ตั้งใจล็อคเลขที่ป่าว อิอิ

.
.
.

หรือ เรื่องบังเอิญ - -"


เฮ้ออเซงอ่า~~~~!!

แต่ถ้ามันเกิดเป็นเลขที่ชั้นจริงๆ

ก็อยากรู้ว่าเธอ กับคนที่รู้เรื่องเธอกับชั้น

จะทำหน้ายังไง

555+ คงตลกน่าดู ^^*

คนนึง อยู่ดีๆก็รู้สึกว่า กลับมามองเราซะงั้น แล้วเราก็เจอกันบ่อยมากๆ ทั้งเที่ยงและเย็น เธออีกคน แม้ไม่ใช่ความผิดเธอ ที่ทำให้ชั้นรู้สึกแย่ แต่มันมีบางอย่างที่ทำให้ชั้นรู้สึกว่า ไม่ชั้นก็เธอ กำลังโกรธ . . . เธอทั้ง2คือคนที่ชั้นเลือกที่จะชอบ แต่ทำไมทุกครั้ง จะต้องลงเอยด้วยคำว่า "เค้ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว" ซึ่งมันก็มาจากปากเธอเองทั้ง2คนอีกเช่นกัน แต่ทำไม คนที่ชั้นไม่ได้เลือกที่จะรัก กลับให้ความสำคัญชั้น ก็ชั้นไม่ได้รักเธอ ชั้นจะเอาอะไรไปรักเธอหล่ะ เธอคนแรกก็เช่นกัน ได้คำว่า "มีคนที่ชอบอยุ่แล้ว" กลับมา แต่ชั้นก็โชคดี ที่เธอหันมาสนใจชั้น แล้วเราก็ได้เป็นแฟนกัน มันแลกด้วยการเจ็บปวดในครั้งแรก . . . แต่ก็ไม่ยืนยาว เพราะความรู้สึกชั่ววูบ กับคำที่ไร้สาระของชั้น "ชั้นเบื่อเธอ" ทำให้ชั้นรู้สึกเสียดายเธอจนถึงวันนี้ เธอคนนั้น มีแฟนแล้ว ชั้นยังเป็นโสดเหมือนเดิม แล้วเธอ2คนที่ชั้นเลือก จะโชคดีเหมือนคนแรกของชั้นรึป่าว และต้องแลกกับความเจ็บปวดอีกแค่ไหน เพราะชั้นเจ็บปวดมาแล้วทั้ง2คน ตั้งแต่วันที่ชั้นเข้าไปทักพวกเธอก่อน มันนานเกินไป ที่ชั้นจะมีความหวังว่า เธอจะสนใจชั้นบ้างแค่เล็กน้อยก็ยังดี เธอทั้ง2คนไม่ออนเอ็มเลย น้อยครั้ง . . . แต่พอเธออน ความรู้สึกแปลกๆก็กลับมาอีกครั้ง ชั้นทักเธอไป แต่เธอไม่ตอบอะไรกลับมาเลย ปกติ ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว เธอจะตอบ ไม่ว่าเธอจะใส่ใจกับการทักทายของชั้นมากแค่ไหน - - - - - ชั้นเหมือนกำลังสับสน ทั้งๆที่ ชั้นไม่ได้เป็นอะไรกับเธอ แม้คำว่า "พี่สาว" เธอให้คำนั้นกับชั้นรึยังก็ไม่รู้ . . หมดหวังกับเธอคนแรกไปแล้ว คนที่สองก็หมดหวัง คนที่สามคงต้องตัดใจ ทั้งๆที่ไม่อยากทำเลย แต่ชั้นหมดหวังแล้วนะ เมื่อไหร่ชั้นจะมีความหวังบ้าง คนที่ชั้นเลือกที่จะรักและใส่ใจ แม้จะเขินไปบ้างในระยะแรก ชั้นจะเจอเธอคนั้นอีกนานมั๊ย? ? ? สำหรับชั้นตอนนี้ รู้สึกว่ามันนานเกินไป นานจนคิดว่า ถ้าชั้นจะมีใครสักคนมาอยู่ข้างๆ ต้องเป็นคนที่รักชั้นเท่านั้น ไม่ใช่คนที่ชั้นรัก แล้วชั้นจะมีความสุขได้ยังไง