วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว พูดไปแล้วใจหายว่ะ ไม่อยากให้มีงานแค่นี้อะ
อยากให้มีงานอีก ยังสนุกกับการทำงานอยู่ ถึงบางครั้งจะพูดกับลูกค้าแต่ลูกค้าไม่ซื้อ
ก็ยังเต็มใจที่จะพูด ที่จะให้ความรู้เค้า บางคนก็ซื้อ บางคนก็ไม่ซื้อ
บางคนก็กลับมาซื้ออีกวัน เริ่มรู้สึกผูกพันกับการขายแล้วอะ

สักทุ่มนึง พอดีที่บูธซัมซองเค้ามีแจกกระเป๋า แถมซึงรีน้อยเป็นคนแจก
อิออยถลาเข้าไปอย่างด่วน ก๊ากกกกกก เดินเข้าไป "พี่ ขอใบดิ" เค้ายิ้มให้ทีแล้วก็ให้
อ๊ากกกกกก ลงไปดิ้นนนน ละลาย กรั่กๆ
สักพักลูกค้าคนสุดท้ายก็มา เป็นผู้ชายคนนึง มีภรรยามาด้วย เค้าพูดทำนองว่า
พีซี hp แพงกว่า acer ของแถมก็น้อยกว่า เด๋วไปซื้อของ acer ดีกว่า
อิออยกะเนยพูดไปพูดมาจนเค้าสับสน อิออยเลยบอกภรรยาเค้าไปว่า
"อะพี่ ถ้าพี่ซื้อร้านหนู หนูแถมกระเป๋าให้ซัมซองนี้ให้เลยอะ" ก็ไม่นึกว่าจะซื้อ
สักพักพี่แกเดินมา อะ ตกลงซื้อ ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ฮาโคดว่ะ ทีแรกเค้าจะไม่ซื้อ เค้าพูดๆๆๆ อิออยกะเนยก็แทรกๆๆๆ
พูดจนเค้าซื้ออะ ตลกดีว่ะ ฮ่าๆ แต่เศร้าสุดๆ กระเป๋าซัมซองที่ซึงรีให้
ต้องให้พี่ผู้หญิงคนนั้นไปอ้ะ โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เลยเดิน(หน้าด้าน)ไปขอเค้าใหม่ ก็เดินเข้าไปขอกะพนักงานในบูธ
จู่ๆซึงรีน้อยโผล่ออกมาจากไหนไม่รู้เฉยเลย แถมมีการยื่นที่เก็บสายไฟให้อีก
"อะ ให้" แล้วก็ยิ้มให้อีกช็อต อ๊ากกกกกกกกกกกก ละลายโว้ยย
เดินกลับบูธแบบกรี๊ดในใจ ปั้นหน้าแทบไม่ถูกเลยอะ ใบหน้าร้อนผ่าว
อิออยรีบเก็บของสิ่งนี้ในกระเป๋าทันที หวงเว้ยยย ให้ทำไมไม่รู้ รู้แต่กูต้องเก็บ 55

ทีนี้ต่างคนก็ต่างเก็บของของบูธตัวเอง เลยบอกให้กิมไปบอกเค้าว่าขอถ่ายรูปหน่อย
เค้าก็เดินหิ้วเพื่อนมาด้วยคนนึง อิออยสั่นนน ทำไรไม่ถูกเลยเปิดคลิปเพลง
A fool with tears - Big bang ตอนที่ซึงรีร้องให้เค้าดู อิเพื่อนซึงรีพูดดังมากกก
"เฮ้ย กูว่ามึงหน้าเหมือนเค้านะ แต่ตามึงจะเล็กกว่า เนี่ยๆๆๆๆ ตรงเนี๊ยะอ่ะเหมือน
แล้วขาวกว่ามึงด้วยว่ะ ฮ่าๆ" ก๊ากกกกกกกกกกกก เพื่อนยังว่าเหมือน อั่กๆๆ
แล้วอิออยก็หยิบกล้องขึ้นมา ขอถ่ายแม่มโต้งๆเลย พอถ่ายเสร็จมีการขอดู
แหม ... หล่อแล้วๆๆๆๆ แต่แบบ ยื่นหน้ามาใกล้ๆ หัวใจมันจะสลายยย โฮกก

มีรอบนึงที่เค้าเดินผ่านบูธ ไปเก็บของ ไอกิมเลยถามว่าเค้าชื่อไร
อิเพื่อนคนนั้นก็สลอนมาอีกละ "มันชื่อเดียร์ เดียร์ที่แปลว่าน่ารัก" ก๊ากกกกกกกก
อิฟายย โรงเรียนไหนเค้าสอนก๊านนนนนนนนนน
ไอออยลนลาน เลยไม่ได้ฟังอะไรต่อจากนั้น ที่จะเล่าต่อจากนี้คือรู้มาจากกิมอีกที
เพื่อนคนนั้นเค้าดันซึงรีให้เดินต่อ "เฮ้ยเร็วๆ ทำงานก่อนๆ" แล้วซึงรีก็พูดว่า
"เดี๋ยวค่อยมาคุยนะ" พอกิมเล่าจบ ตอนนั้นก็อยู่รถไฟฟ้าใต้ดินซะแล้ว
เหอๆ แล้วทำไมเพื่อนกิมไม่บอกก่อนฟ๊า โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

จบสิ้นกัน ซึงรีน้อยของช้านน ,,

กลับถึงบ้านเที่ยงคืนกว่าๆ แวะกินบะหมี่เกี๋ยวตรงบัวทองเคหะ
เอลฟ์ขับรถมารับ ขากลับไอออยขับกลับ .... ถึงบ้าน อาบน้ำ เหวี่ยงตัวขึ้นนอนทันที

ครั้งแรกในชีวิตที่ทำงาน เป็นการออกบูธงาน Commart 2007 ที่ศูนย์สิริกิตย์
ไปทำกะกิมแล้วก็เนย วันนี้ประหม่าหน่อยๆ เพราะคิดว่ายอดขายคงไม่ถึง
พี่ปลาตั้งเป้ายอดขายไว้ 150 เครื่อง เฮือก จะทำยอดถึงมั้ยวะเนี่ย ??
เอาวะ สู้โว้ย !!!!!!~

พอดีที่ทำงานป่าปี๊อยู่ตรงข้ามศูนย์สิริกิตย์ ตอนเช้าเนยกะกิมเลยติดรถป่าปี๊ไปด้วย
พอ 9 โมงครึ่งก็ออกจากที่ทำงานป่าปี๊ แล้วไปรอเข้าตอนงานเปิด
เดินไปที่บูธ บูธไม่ใหญ่นะ เล็กไปหน่อย แต่ช่างเหอะ กูมาขาย ฮ่าๆ
แอบสะดุดพนักงานขายของซัมซองตรงบูธเยื้องๆที่ติดกัน หน้าเค้าเหมือนซึงรีอ่ะ
อิออยเห็นแล้วคลั่ง !!!~ แต่ไม่ได้ชอบเค้าแบบ ช/ญ นะ ชอบแค่ที่เค้าหน้าเหมือนซึงรี
อันที่จริงก็ไม่ได้เหมือนมากหรอก เค้าจำออกคล่ำกว่าซึงรีหน่อยอะ
แต่ตรงตานี่แบบว่าเมือนมากกกกกกกก เอาเหอะๆ มาทำงาน ทำงานไหเหล่ไป
สักพัก ลูกค้าจะมาซื้อ ปิดการขายเครื่องแรกได้ ดีใจโคดว่ะ
ก็ปิดการขายได้เรื่อยๆ ข้าวกลางวันก็กินตอนบ่ายสอง แบบว่าไม่หิวอะ จริงๆนะ
มันพูดจนลืมคำว่าหิวไปชั่วขณะอะ กรั่กๆ กินมันตรงนั้นล่ะ ตรงบูธเลย เด่นเช้ๆ ฮ่าๆ
ตอนเย็นๆป่าปี๊แวะมาหาที่บูธด้วย มาให้กำลังใจลูกสาว ก๊ากกกกกก
เลิกงาน 2 ทุ่ม พี่ปลาเรียกประชุมก่อนกลับ แล้วก็เดินออกจากงานตอน 3 ทุ่ม
เดินไปที่ทำงานป่าปี๊ กิมกะเนยก็กลับบ้านด้วยกัน
ก่อนถึงบ้านกิมกะเนย ป่าปี๊พาแวะกินข้าวที่ร้านหัวปลาหม้อไฟ
พออิ่มก็ไปส่งกิมกะเนยที่บ้าน ... อิออยก็กลับบ้านนน สลบเป็นตาย ก๊ากก

ตื่นมาเก้าโมงเลยค่ะกู อดตูพระอาทิตย์ขึ้น โฮกกกกกกกกกกก
เอาเถอะ ไปเก็บภาพสวยๆริมหาดก็โอเคละ
กลับมาบ้านพัก อาบน้ำ แต่งตัว กินข้าวก่อนกลับ

ก่อนกลับก็แวะเที่ยวนู่นเที่ยวนี่ แต่ไม่รู้ว่าเค้าเรียกว่าไรบ้าง อนาถค่ะ ฮ่าๆ
แวะซื้อของฝาก โดยเน้นของกิน ก๊ากก

ถึงบ้านราวๆ 2-3 ทุ่ม เก็บของเข้าบ้าน อาบน้ำ นอน .....

ทีแรกป่าปี๊บอกจะไปเสม็ด แต่เพราะครอบครัวอาสมพงษ์มีพวกเด็กๆเยอะ
เลยไม่ได้ไปเสม็ดกัน เลยเปลี่ยนโปรแกรมเป็นระยองแทน
สถานที่พักก็ที่เดิม บ้านพักใหญ่ดี เหมือนกับเป็นหาดส่วนตัวเลยอะ
ไร้ผู้คน ... ไร้เสียงอึกทึก ... มีความเป็นส่วนตัวสูง
ก็ดีนะ พักจิต พักใจ พักกาย .. ให้สบายยย

ที่ไปก็มีครอบครัวเค้า ครอบครัวอาสมพงษ์ แล้วก็ครอบครัวอาเบิ้ม
แต่ความซวยแม่งมาเยือนค่ะ ประจำเดือนมาพอดี เหอๆ อดเล่นน้ำเลยตู
แต่อันที่จริงก็ขี้เกียจเล่นอยู่แล้วด้วยแหละ ฮ่าๆ มันเหนียวตัวอะ

ตอนกลางคืนก็กิน กิน แล้วก็กิน กินจนปวดท้อง ผสมกับปวดท้องประจำเดือน
เลยกินพาราไป 2 เม็ดแล้วนอนพักข้างๆซุ้มริมหาดสักครึ่งชม. (มั้ง?)
พอหายปวดก็กิน กิน แล้วก็กินต่อ ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อาหารทำเอง อร่อยไม่มีใครเกิน ปลอดภัย แถมยังสบายใจ เอิ้กส์
พอกินเสร็จก็นอนเล่นโน้ตบุ๊คสักแป๊บ แล้วก็นอน ....

สอบ 3 วิชาแล้วก็ปัจฉิมฯ มีคลิปรวมภาพของอิ ม.6 ด้วย แม่งอย่างฮาอ่ะ
ภาพหลุดๆตรึม กร๊ากกก พอเสร็จก็ทำพิธีบายศรีสู่ขวัญต่อ
แล้วก็ขึ้นไปกินโต๊ะจีน ที่ม.ธุรกิจบัณฑิตเป็นเจ้าภาพ อิออยขี้เกียจกิน
เลยไปนั่งเงียบๆอยู่คนเดียวตรงมุมตึก เครียดกับเรื่องบางเรื่อง
เฮ้อ ... ไม่จบสิ้นกันซักที โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย นอยว่ะ
ก่อนกลับ นึกครึ้มไงไม่รู้ ให้เพื่อนเขียนเสื้อให้เลย
เสื้อกุงี๊ลายพร้อยเลย นั่ง 528 กลับบ้าน อิห่าคนมองทั้งรถ
แต่ช่างเหอะ กุมันไร้ยางอาย งุงิ พอถึงร้านลุงหมักเฮาส์ก็ลง
พอดีป่าปี๊หม่ามี๊จัดงานวันเกิดให้เอลฟ์ แขกเจ้าของวันเกิดมีแค่ 1
นอกนั้นแขกพ่อ 20 กว่าคน เหอๆๆ ตกลงงานวันเกิดใคร ?? น่าคิดว่ะ 555
ก่อนกลับสั่งน้ำสตอร์เบอร์รี่ปั่นแก้วนึง อร่อยโคดดดดดดดดดด >.<
ขากลับอิออยครองรถก่ะ เป็นคนพาท่านป่าปี๊ หม่ามี๊ อิเอลฟ์กลับบ้าน
ป่าปี๊บอกให้กุไปทำใบขับขี่ได้แล้ว โว้ยยยยยยยยยย ดีใจว่ะ